geheimen van

Geheimen

Schrijf hier je geheim

- Project broer Hans
- Broertje slaat me en ouders doen niks
- Realiteit is hard moeder
- moedercomplex
- Laat je hart spreken.....
- Post
- Post
- ThuisOnderwijs
- mijn moeder
- Inruil schaamte
- Mijn vader ECHT AF EN TOE
- waarom mam haat je haar
- Mijn moeder ziet mij niet
- Zus bang voor zusje
- Dit gelooft niemand maar t is helaas waar
- stoeien
- Iets
- Gebroken met familie
- uit huis zetting
- dakloos en uit huis zetting
- Zag mijn vader met een jongen
- Moeder !😭
- Bezorgd om nicht
- Ik voel me vaak een minkukel....
- Ruzie met BFF
- ik ben pas gelukkig als mijn ouders dood zijn.
- Die bittere strijd
- Depressie Orthorexia Ouders
- Kut famillie
- informatie
- sorry
- Eerbetoon ten spijt....
- Stiefvader de Sjaak
- Schuld
- Pleeggezin
- ik haat mn moeder
- Een kind van mijn schoonvader
- Ik haat mijn leven.
- mijn (stief) moeder verkankert mijn leven!
- Tijd is gewoon een getal
- Overbezorgde vader
- Vader maakt zich zorgen om schoolprestaties.
- stiefvaderss wat moet je ermee
- Probleem :*(
- Oma van vriend
- Eindelijk .....maar toch niet
- Mijn verhaal
- Mijn moeder maakt me emotioneel kapot
- Niet te begrijpen
- ik heb mijn zonen onterfd
- Bang voor pijn
- Ik mis mijn broer:(
- Altijd maar alleen
- elke dag alleen
- elke dag alleen
- Mijn broer is de liefste broer!!
- Mijn broer gaat met huurmoordenaars om
- chagrijnige vader
- mijn broer
- Ik heb geen familie
- Afscheid van mijn buurman
- Jaloerse schoonzus
- De aandacht delen tussen je kinderen moeilijk?
- Zus en broer relatie
- mijn ouders denken dat ik een hoer ben
- moeder
- vader of de liefde van me leven
- Ongelofelijk
- moeder
- Hoe ik de neiging krijg om mijn zusje te vermoorden.
- Hij zal nooit voor je kiezen nooit!
- Dubbel leven: kiezen voor mijn man (waar niemand iets van weet) of mijn kinderen
- moeder
- soms haat ik mijn stiefkind.
- De pretsofjes die ooit een keer wel overgaan.
- ouders en school
- Rouw om levend kind.
- Anhora's in love with cooking
- Het geheim van de gevonden ring.
- Een gemis zonder ze
- mijn ouders
- Aparte sfeer....
- Ik haat mijn stiefvader
- Vader met 2 kanten
- Auto ongeluk
- wordt gek van mijn moeder
- Verzwelgende schoonouders
- vader en school
- Stiefdochter plus haar familie die mij haat!!
- Vrouwen
- opa
- verdriet
- gemeen
- schoonfamilie moet mij niet
- pispaaltje
- Mijn verhaal.
- Generatie 3Y
- Opzij gezet
- stomme ouders
- ik haat mijn vader
- Kut Stiefvader!
- Gelukkig in armoede.
- Op school.
- Gezocht voor TV programma
- Trotse oma wilt meer
-
- Schoonzus
- verliefd op het broertje van me stiefvader
- Genoeg gehad van mijn familie.
- problemen met moeder over me telefoon
- kut stiefvader
- --
- Haat
- Ik haat je
- Mijn smerige schoonvader
- voortekens overlijden moeder
- medewerking televisieprogramma over geheimen
- Oorverdovende stilte.
- vehuizing
- Oke
- Alzheimer
- Mijn moeder
- Ben bang dat mijn vriend gaat veranderen in een monster
- Waarom hou ik niet van mijn 2e zoon
- Mijn oude Japanner
- Vervelende afgunstige schoonzus
- mijn moeder wil niks meer met me temaken hebben
- Fantaseren over nichtje (11)
- Mam ik ben er ook nog!
- Ik mislukte leven.
- mama!!!!
- Verliefd op mijn halfzus
- Onbehaagelijkgevoel
- Ik haat mijn stiefkinderen
- Er gelukkig uit zien maar ongelukkig van binnen
- Zielige valnachttrekker
- Onthulling
- Mijn zus en haar zogenaamde stalker
- schoonzus from hell
- Ik hoef ze niet meer
- ik zie het niet meer zitten
- Iedereen haat mij
- Hatelijke schoonvader
- kut moeder
- kut broertje
- kut vader
- Mijn moeder -,-
- schijt hekel aan mijn moeder en leven.
- schoonmoeder weigert graf te kopen voor schoonvader
- Hekel aan een onschuldig kind hebben.
- Sneaking out from my house
- Ik haat mijn ouders
- mijn broer
- Vreemd gaan
- Mijn dochter haat mijn,en waarom ik weet het niet.
- Man blijkt verborgen kind te hebben.
- slaan
- Mijn vader
- Stiefdochter from hell
- manipulatieve ouders
- De werkelijke reden...
- Mijn broer blijft bij zijn vriendin terwijl hij niet van haar houdt.
- Liefde voor mijn grote familie
- Moeder en dikke traan...
- mijn bowyy
- ik haat mijn moeder
- In Dubio...
-
- Ik mis mijn vader
- Ik haat mijn moeder
- pijnlijke ervaring
- Drugs en kinderen
- zus
- Kiki
- Gehaten door ouders
- Hulp aan schoonvader
- Vader, gedoe...
- Een kindje wat nét anders is...
- Duitse familie
- Geld gestolen van mijn vader
- Hoe nu verder
- Houd mijn vader wel van mij?
- Geheimen in mijn familie & Mijn dagelijkse leven.
- Zingen
- hekel aan oma
- schoonmoeder
- Mijn zus haar strings en slips
- Mijn vader mishandelt mij! :'(
- Multiculturele partnerruil - familiegeheim
- En wat voor een rol speel ik dan?!
- Gebroken met mijn familie
- stiefpa bespieden met masturbatie
- geld stelen
- ''Het perfecte plaatje''
- Vreselijk geheim
- Ja dit is weer een Ik haat mijn vader verhaal. Ik kan zijn bloed wel drinken
- narcistiche ouders
- geld gestolen van ouders
- moeder haat
- een moeilijke puberdochter, het wordt me teveel
- bedrogen door zus
- Schoonmoeders die meer willen....!
- Relatie met broer
- met mijn broertje
- Portret
- Mijn moeder
-
- Mijn broer is mijn broer niet
- Nederland niet meer blank in de toekomst..
- gebroken hart
- Mijn vader wordt me teveel
- Haat aan mijn ouders !
- Als er een god is zou ik hem in zijn gezicht willen spugen.
- mijn moeder pakt mijn sociale leven af
- Fetish voor dikke Babys.
- mijn..moeder '' ;-;
- BANG MEZELF EN MIJN KIND TE VERLIEZEN
- ik haat mij familie
- Schoonzus kijkt regelmatig porno
- Mama
-
- Geen vrienden Familie mag me niet
- Tereurniet
- Ik ben ongelukkig door mij schoonfamilie ..
- me vriendin steelt
- ik krijg niks van me ouders
- Vader heeft contact met halfzussen altijd verboden.
- ik haat mijn vader
- Hekel aan mn vader
- ik haat mijn ouders
- ik haat mijn ouders
- Eindelijk van schoonzus af!!!!
- Zelfmoord?
- Mijn Moeder
- ouderruzie
- Mijn vriendin heeft mijn geheim ontdekt
- ik haat liefde
- Mijn moeder
- mijn broer is niet mijn broer
- Ik ben de vader van mijn neefje
- mijn gehandicapte dochter verzorgen
- ik haat mijn moeder
- Ik haat mijn moeder
- Bang voor mijn schoonvader
- Het leven zat
- Opgezadeld
- Moeder
- Mijn broer houdt zijn vriendin aan het lijntje.
- ik haat mijn VADER!!!g
- niet gelukkig (?)
- geheim beroep
- Ik haat mijn schoonouders
- Moeilijk
- Papa kijk ook eens naar mij!!
- kut ouders
- Stom
- Een moeilijk situatie
- Niet goed.
- 10 jaar geleden
- klotemoeder
- Regels
- sex met zus
- Ouderlijk geheim
- Ik heb een groot probleem
- mijn zoon
- moeder/oma
- Foto
- Erg
- Makkelijk
- Ik ben in het geheim depressief en suïcidaal.
- Kinderen van mijn vriend
- stiefzoon 21 crimineel
- geld gestolen van broer
- bedrogen door me eigen familie
- Sexuele shoonmoeder
- Dreiging
- lol
- Mijn moeder verpest mijn leven
- Ik heb gewoon geen geheim
- Mijn geheim
- yolo
- wat moet ik met mijn kinderen..
- teleurgesteld
- teleurgesteld
-
- Moeder betrapt
- Stiefdochter
- spionen
- De spionen
- De spionen
- gekke nederland
- ik haat mensen
- moeder en stiefvader heel vaak ruzie.
- Baby
- slecht contact met. ouders..eigenlijk.geen kontact..
- Moeder zijn is moeilijk
- mijn strenge en lieve oma
- opgewonden van vernedering
- moeder
- gezelĺige,aan hankelijke dame erg knuffelbaar.
-
- Moeder en minnares
- Mijn zusje botsen soms
- ik haat mijn vader
- altijd ruzie
- Spijt dat ik zo dichtbij familie ben gaan wonen
- halfzus en vader
- strenge pa
- verjaardag van mijn vader vergeten
- Ik geil op mijn schoonmoeder
- stiefdochter
- mijn broertje misbruikt
- HOU MEER VAN DIEREN
- mvr
- Onbekende zoon
- Egoïstische schoonvader wil geld
- ik haat chinezen en alle aziaten
- nederland is een achterlijk land
- nederland is een achterlik land
- nederland is een achterlijk land
- nederland vindt ik een achterlijk land
- rot
- groot geheim
- ouders haten me
- Ik haat mijn schoonouders
- mijn schoonvader is een Tiran !
- Zusje heeft mij afgetrokken.
- Seksuele relatie met moeder
- stiekem nog een kinderwens
- Stiefvader haalt gezin uiteen
- twee kinderen
- Jaloers op moeder
- zwanger door incest - abortus
- Wens naar een gevecht
- geheim t.o.v. Nederlandse familie
- Oom was bordeelhouder - familiegeheim
- Onzichtbaar
- help!
- ik kan niet opweg met mijn moeder
- 80 jarig familie-geheim onthuld
- seksuele benadering door nicht
- probleemouders m.b.t. seksualiteit
- Ik haat het dat mijn vriend kinderen heeft.
- leugens om bestwil
- lelijke kinderen
- Sexy Schoonmoeder
- stiefvader
- Ménage à trois
- euthanasie moeder
- afkomst schoonfamilie
- ruzie over erfenis
- Seksuele familie-geheimen
- Geheim onvolledig verteld - seks met handicap
- Seks tussen gehandicapte vader en schoonzus
- Oorlogsgeheim vader
- Wie is de biologische vader ?
- gevangen
- Incest tussen broer en zus
- Familie-geheim: overlijden opa
- ik haat mijn leven
- ik haat mijn leven
- Kinderen verwekt bij one-night stands?
- geschreeuw thuis
- Geen idee waarom...
- Hinde
- Geheim SM interesse bij mijn vrouw?
- Vader’s geheim m.b.t. dodelijk ongeluk
- Oma leerde mij neuken
- Onzedelijkheid met achternichtje
- Seksueel geheim t.o.v. familie
- seksverslaafd?
- Mijn vrouw’s douche-geheim
- Angst ouders voor vermeende homoseksualiteit zoon
- Voorbeeldgedrag ouders m.b.t. seks
- 35 weken zwanger 3 kinderen en hij wil scheiden
- familie
- groepsseks binnen familie
- Ik haat mijn moeder ze bestaat niet meer voor mij!!
- oorlogskind
- mijn vader
- Mijn zussen zijn erg asociaal
- Ik heb een hekel aan mijn vader
- ik haat mijn ouders
- Ik haat mijn moeder
- ik wil heel stiekem toch wel een kind
- Schoonzus
- schoonmoeder
- Kostschool
- Ik HAAT de vriend van mijn moeder
- mijn verhaal
- Ik haat mijn leven ..
- Schoon-merrie
- spirit feeling
- Af en toe hekel aan mijn zoon
- Mijn zusje heeft in mijn ogen (en in die van vele anderen) een verkeerde vriend
- Haat !!
- Stress en mijn leven
- Haat voor vaders?
- '..maar ik heb absoluut geen hekel aan kinderen hoor!' :D
- jasper
- ik haat mijn vader
- Mijn moeder haat mij
- Psychotisch moeder terug
- sex met schoonzus
- schoonzus
- het is weer zover
- Moeder is betweter
- Familie
- schoenen
- Verjaardag vergeten
- mijn "Vader"
- Pornofilms
- Dipje
- Zwangerschap
- Slecht gevoel moeder
- verdriet
- hoe verder
- aantrekking tot zus.
- rot familie
- te veel mensen in dit kleine landje
- Kind dumpen bij opa en oma
- beu thuis
- Gevangen in zwangerschapsverdriet
- Oudere zus
- geld
- Hamster
- Mijn ouders weten niet dat ik gesteriliseerd ben
- zogenaamd hete melanie
- Geen verkering maar toch . . .
- klaar dr mee
- Overheersende zus
- Mijn broer en ik.
- zus
- Administrator ?!
- besta ik wel?
- Nudist
- VaderHaat.
- ik haat mjn schoonzus
- soms lief en soms niet
- familie is kanker
- internet
- Webcam & chanteren
- Ouders, wat moet ik ermee?
- Stomme broer
- Mijn kleine zusje
- Full body massage
- Mijn dochter
- Helle schoonzus, gatverdamme
- Ik haat ook mijn schoonzus
- Ik haat mijn schoonzus
- Porno kijken
- Broer
- GEHEIM
- Strenge vader
- Klein jongetje
- mijn gestoorde zus
- Even jaloers.
- LF
- het gezin
- leven in een huis zonder liefde
- Piespaaltje
- Tram
- Wil wat dingen kwijt
- lang zal ik leven
- Waarom zijn mijn ouders zo?
- Schoonmoeder de etterbak der etterbakken!!
- nooit meer is te kort
- schoonzus wat doe je met me.....
- ik heb zo'n pijn en verdriet
- bam moeder
- Wegcijfering
- Na 18 jaar blijk ik opeens een zusje te hebben?
- m
- Denk ook aan mij
- Liegebeest hou op
- Opnieuw gedaan
- ,,2 bier en een baby..."
- Wat nu
- waarom nou
- Sex met neef
- ik haat me ouders
- schoonmoeder help
- mijn vader
- ik haat mijn vader
- bang voor de vakantie
- leven is n hel
- Mijn moeder kan niet van me houden...
- Wanneer gaat mijn vrouw nu eens eindelijk DOOD
- alles is mijn SCHULD!!!
- Als je met famillie gebroken hebt...
- altijd wat
- ce la vie
- Mijn stiefmoeder haat me!
- Loeder
- One night stand met vriend van mijn zus
- VERLIEFD OP EEN VERHAAL
- verleden achtervolgt nog 2
- Ik ben een vreselijke moeder
- Straf
- Ik wou niet!!!!!!
- puppy
- elke dag een scheet :*(
- Anymous voorstel
- Laatste reactie op Anymous
- willen jullie alles weghalen
- ik wil geen kind van mijn vader
- Ik wil model worden
- Ik haat m'n vader
- ik haat me vader
- respect voor ieders geheim
- till death
- ik wil niet meer piekeren!
- Onbegrijpelijke familie situatie
- verleden achtervolgt nog 1
- geslagen
- soms maar soms....
- ik haat mjin vader
- Ooit vertellen? Of toch maar niet.
- re haat haat zijn kind
- vreemde eend in de bijt
- honden liefde
- haat haat haat zijn kind ....en we hebben samen een dochter....
- Vader adoreert hond
- zusje op nummer 1
- werken voor de boodschappen
- Ik haat mijn vader
- ik haat hun
- sex met mijn moeder
- OP ZOEK NAAR JOU
- je eigen familie
- Heeft ze het nou NOG niet door???
- een gebroken hart
- Verliefd op neef
- kind
- Heeft mijn zwager met mijn vrouw gevreeen?
- buurvrouw
- Ouders
- Spijt van aankoop stacaravan
- nichtjes
- lop
- wat een klote zooi
- Dag lieve opa
- God
- mijn familie
- kortom mijn geheim is
- geld en macht
- gangbang
- lloll
- hoi Rene!
- breken met ouders
- dominante zus
- haat mijn schoonfamilie
- vreselijk zo'n bijnaam
- niet gunnen
- waarom?
- ik wil niet naar de begravenis van mijn ouders
- geld jatten
- Jointjes gerookt tijdens zwangerschap
- gesloten=veilig
- pyjama
- Ik ben heel erg bang voor mijn zus.
- Laat me!
- een onverschillige vader
- kind dragen voor iemand
- Straf
- mijn vader is een pedofiel & mijn moeder dood
- Poging tot zelfmoord of toch een roep om aandacht?
- Mijn leven
- schoonma jarig!
- Wat kan ik doen??
- Ik heb een gruwelijke hekel aan mijn stiefkinderen
- bang
- Mijn moeder achtervolgt me
- Geen familie?
- ik heb het moeilijk met mijn dochter
- zwart gemaakt door man en dochter
- Ik wil niet zeuren
- Altijd maar ruzie.
- incest
- 4e kind?
- nicht - neef
- Kinderwens
- Ben het helemaal zat..............
- kids
- mijn man heeft kinderen en niemand weet het
- mijn ergste nachtmerrie kwam uit
- moeilijke jeugd 2
- moeilijke jeugd
- aangeven
- schijt familllele
- ik heb de pest aan de dochter van mijn vriend
- Waarom zij wel en ik niet
- waarom altijd ik
- soms doet het zo'n pijn
- familie die je niet kent
- Ik rook stiekem al 17 jaar !
- wat een familie
- HAAT
- Ontvoerd
- wachten......................
- geen begrip
- Mailbox collega gelezen
- Niet gunnen.
- hekel aan mijn schoonzus
- ontucht met onze dochter
- zussen
- blauwe plekken
- boyfriend in the closet
- gecompliceerde zwangerschap.
- 2e kindje
- gevreen met mijn nicht......
- verwarrende gevoelens
- schuldgevoel
- slecht mens?
- kerstkaart
- ik haat mijn pleegfamilie
- ik moest het kwijt om haar te vergeten.
- Ik maak me zorgen...
- moe!
- Voel me gewoon klote!!!
- Altijd MaAr Ruzie
- misbruikt
- Een leugentje om bestwil over schoonfamilie bijeenkomsten.
- oma
- Hekel aan schoonzus.
- Famile van mijn vader aan de dijk gezet , sindsdien gaat het steeds beter met me.
- Ik hou niet van mijn moeder
- Help
- zwanger van mijn vader
- alles kwijt en die donkere tunnel wordt alleen maar donkerder
- gebruikt door zuster
- Stel ik me aan?
- Mag mijn moeder dood aub?
- Mijn jongste zoon (17) is homo maar durft niet uit de kast.
- Stiefmoeder
- ik durf mijn moeder het niet te zeggen.
- Leugens leugens leugens
- mijn zoon en dochter
- kapotte verhoudingen
- vader.
- Zwager is ontslagen en ik lach in mijn vuistje
- En Nou Dit !
- altijd boos
- Wie kan mij helpen?
- mijn zus heeft een foute vriend
- :''( wat kan ik er nou aan doen dat ik dom ben.
- haat
- ze ! zijn weg
- mijn vader en moeder... niet leuk!
- seks en neuk probleem
- Anoniem
- mijn moeder is de rotste moeder op aarde
- Waarom
- IK KAN MIJN KIND NIET MEER AAN
- moeilijk probleem
- ik.....
- Voor 'moeder' (verhaal over kind met beperking)
- Helluppie!
- ik haat mijn stiefzusje!
- Wanneer
- mama
- verliefd
- schuld
- haat pa
- ik weet het niet meer.
- Shoppen naar vrouwenkleding
- zorgenkind-zondagskind
- Buren
- familiecrisis door mij.
- mijn broer is autistisch
- kan niet meer aan
- wat moet ik nu
- ik en italie
- alles lijkt moeilijk en onmogelijk te zijn
- Rare situatie
- schijnhuwelijk, kan zij nog terug gestuurd worden?
- ik wens mijn schoonmoeder DOOD !!!
- Mijn thuissituatie is één groot geheim.
- Ik wil bij m'n vader gaan wonen...
- Waarom duurt het zo lang?
- mijn vader kijkt kinderporno
- vader
- Als de drank is in de man....
- Misbruikt
- vader... waarom ?
- Ik haat mijn familie en zit gevangen in mijn leven!
- Een kind bij een ander.
- Schuldgevoel over de dood van mijn moeder.
- Een kind waar niemand iets van weet..
- Moeilijke familie-situatie
- ik haat mijn moeder
- maagd
- worstel
- abor
- rare moeder
- Na 30 jaar huwelijk ontmoet ik mijn grotre liefde
- Een buitenechtelijke dochter
- Ik kom van een andere planeet !
- Ik had zo graag gewild , dat mijn kinderen bij mij was .
- mijn vader is overleden maar veel vrienden weten het niet
- ouders heb er soms een hekel aan
- mijn moeder heeft een vriend
- vader
- abortus of niet? ik weet het niet meer...
- narcist of pathalogische leugenaar
- ben ik anders?
- net gewend aan zwanger zijn en dan opeens slecht nieuws
- Mn vader is de rede dat ik nooit hebt geleefd
- Haat aan mijn stiefvader
- ik kan mijn gezin niet meer aan.
- IK HAAT PAPA
- net abortus pil genomen
- wgrennen van thuis uit
- Ellendebeschrijving
- Je kiest je eigen familie niet
- Schoonma verziekt alles.
- blij dat mijn vader dood is.
- de vader
- de moed om te leven
- ongelukkig
- verdrietig
- Ik schaam me voor mijn moeder
- problemen
- Zo jammer...
- bijna verkracht
- Weg!
- een trui met capuchon(kap)
- Altijd ruzie
- mag niet meer naar italie
- Ik heb een rot moeder
- Autistische kindjes en leven in isolement...
- verbroken familierelaties
- Ik en mijn neef
- ik heb een rotleven : verkracht, mishandeld en denk aan zelfmoord
- Wat denken jullie?
- ik schaam me voor mijn vader
- Heerlijke schoonzus
- Stenen gooien
- Ik voel me alleen in mijn familie
- ik haat mijn leven
- Mijn thuis, de stoofpot
- Kind van een ex
- Ik ben een slechte moeder maar niemand weet dat
- kinderfluisteraar
- Ik vind mijn moeder steeds vervelender worden
- posttraumatisch stressstoornis met borderline
- gezinsproblemen
- Boosheid op moeder en nieuwe vriend.
- verboden liefde
- ik ga mijn zus steeds meer haten
- mijn huwelijksnacht!!! 1 GROTE LEUGEN
- hoe moet ik het dan doen?
- Ik beschouw mijn vader als DOOD
- A-sociale familie
- vergeetachtig
- Vernederd
- Schone Moederliefde
- Moet ik kiezen
- geen kind meer van mijn ouders
- gelogen leven
- kinderweekend
- vriendin.
- het is toch mijn geld
- Verscheurde jeugd.
- ruzie binnen de familie vanwege geld.
- Mijn moeder heeft affaires
- Geld stelen
- Ik heb een hekel aan mijn vader
- beebje
- Logeerhonden
- ik voel me niets als moeder
- sexspelletjes van toen
- egoist
- Rot vader!
- Mijn nieuwe stiefmoeder
- Schoonvader kijkt kinderporno
- ik haat de kinderen van mijn vriend
- rouwen en zoeken
- Moet dit nu zo
- Ik wil het huis uit
- ik haat mijn pa!!!!!
- kindje
- zwager heeft mijn man sexueel misbruikt
- kutvader
- verliefd op stiefdochter
- Zo teleurgesteld!
- er-uit-gegooid
- Kind van borderliner
- Verdrietig
- wanneer weet ik het
- Andere vader
- niet vertellen
- Ruzie
- eruit gegooid!
- waarom
- invloed ouders
- verborgen geschiedenis
- Ik vind mijn ouders dom
- Broer&Zus
- Ik wil dat mijn schoonmoeder overlijdt
- geshokeerd
- Gewild ...maar geen mogelijkheid
- criminele vader
- Loslaten
- Broertje met autisme
- Ik heb een slechte moeder
- Liefde maakt blind
- verkrachting 2003
- Haat mn moeder zo erg dat ik wil dat ze dood was!
- ik ben ten einde raad
- Mijn vader haat me
- Mijn leven als moeder wordt me soms teveel
- i hate my father in law!
- Vader is alcoholist
- lang verhaal.
- Voor altijd inmijn gedachte
- Ik doe alles wat niet mag
- zwager naar sexclubs
- Ik ben heel erg gevoelig
- Mijn stoere neef....
- vader van mijn zoon
- diefstal uit de huishoudpot
- schaamte voor moeder
- verdriet om zoon
- Ik wil geen kinderen, hij wel
- uit huis of niet
- lelijk kind
- 'Uit vrije wil'
- Ik schaam me voor mijn vader
- Bedplassen en (kinder)angst
- De vriend van mijn moeder..
- Ik haat mijn vader!!
- Een weekend met vrienden
- Vriendin
- kleinkinderen
- Zwager
- Spijt van mijn kind
- Mijn oudste zus
- moeder
- kinderen
- Schoonvader heeft incest gepleegd
- verkracht en nu een kind
- kinderverdriet
- Ontwrichte familie
- kind van een ander
- Ik haat mijn stiefmoeder

Familie

Spijt van mijn kind

Geschreven door Veer, Op 18-09-2007 21:00
Mijn geheim draag ik al twee jaar, drie maanden en 10 dagen met me mee en dat is dat ik spijt heb van mijn kind. Ik kan het aan niemand vertellen. Ik wou dat ik nooit een kindje had gekregen en dat ik de tijd terug kon draaien... Ik denk er iedere dag aan als ik mijn dochter in bad doe, of op de fiets zit, of als ik naar haar kijk. Soms denk ik wel eens als ze in bad zit: als ik haar nu los laat dan is het over... Nu ik het opschrijf schrik ik van mijn eigen gedachten maar het is echt waar. Ik denk dat ik de enige ben die dit heeft, want ik heb nog nooit van iemand anders gehoord dat hij of zij spijt heeft van zoiets als het krijgen van je kind! Dat kan toch niet!? Ik ben een vreselijke moeder!



Geschreven door: Veer

Vooorgaand geheim
Volgend geheim

Plaats hier uw reactie op dit geheim.

reactie chandi, Op 18-09-2007 21:08
het komt vaker voor dan je denkt maar het belangrijkste is dat je wel hulp gaat zoeken voordat er iets ergs gebeurd. probeer het eens via de huisarts. misschien kun je wel ergens terecht waar je leert om een band met je dochter te krijgen. succes ermee

reactie mother, Op 18-09-2007 20:30
Allereerst: volgens mij zijn er veel meer ouders die zo denken en nooit durven zeggen. Als ik het zo lees vraag ik me af: wat maakt dat zo veel spijt hebt dat je nu een kindje hebt? Is het een naar kind, mankeert ze iets, kan je je eigen leven niet meer leven (uit je ritme)? Misschien kan je niet meedoen met leeftijdgenoten? Over het bad: wat is er erger, een kind hebben of je kind verdinken? Als je dat laatste wil doen: meld het hier, ik wil haar ongezien meenemen en voor haar zorgen (serieus).

reactie Topsecret, Op 18-09-2007 22:46
Je kind zal voelen dat het ongewenst en niet geliefd is. Zoek hulp anders maak je er een probleemkind van. :upset

reactie Nick, Op 18-09-2007 23:54
Aub doe geen domme dingen, je kindje heeft er niet om gevraagd geboren te worden. Zoek aub hulp, ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen, je bent dit op zijn minst aan je kindje verplicht.

reactie Gast, Op 19-09-2007 08:16
Zoek hulp voordat de voorpagina's weer volstaan over een vermoord kindje ! ! ! ! !

reactie Jannem, Op 19-09-2007 09:21
Beste Veer, ik vind het heel moedig van je dat je je hierover uitspreekt. Ik weet niet waardoor je spijt hebt en misschien weet je dat zelf ook niet zo goed. Ik kan mij niet voorstellen dat je de enige bent die met een dergelijk geheim rondloopt. Op spijt van het op de wereld zetten van een kind rust vooralsnog nu eenmaal een (levens)groot taboe. En een taboe heeft een onderdrukkend effect op de ontwikkeling van je gevoelsleven, vooral een veroordelend zicht bevorderend op je motieven. En wil je je als mens vrij kunnen voelen, dan is het een noodzakelijke voorwaarde dat je je een helder zicht op je eigen motieven kunt veroorloven, naar welke motieven je vervolgens vrij kan handelen. Een veroordelend zicht is hierbij doorgaans geen aanbeveling. Zie hierin gevoelens de reakties van je motieven op de omstandigheden in het hier en nu: je bent blij/tevreden als je krijgt wat je verlangt, boos als je wordt gedwarsboomd, bang bij bedreiging, enzovoort. Ik ben zelf een kind dat niet blij is met zijn moeder, al van zolang ik mij kan herinneren (en dat is nu bijna 50 jaar lang), dat komt dus evengoed voor. En het echte probleem dat ik hierbij ondervind is dat dat ook iets is dat niet in openheid uitgesproken kon worden, en binnen mijn familie nog steeds niet. Doordat ik een paar jaar geleden toch iemand heb leren kennen tegenover wie ik mij wel hierover kan uitspreken, is het feit op zich niet minder naar geworden, maar heb ik nu wel wat lucht eromheen. En dat maakt dat ik er meer zelf wat van kan maken, zodat ik er mee kan leven op een manier die ik wil. Nu heb jij met de publicatie van jouw geheim op deze site in ieder geval ook een belangrijke stap gezet lijkt me. En wellicht zal je nog veel moeten overwinnen, om tegen de onderdrukking van dit taboe in te reiken naar je innerlijke motieven die zo kennelijk worden gefrustreerd. Daarnaast is het natuurlijk heel lastig de juiste mensen te vinden die je daarbij verder kunnen helpen, gelet op de verbreiding van dit taboe, bovendien had je die anders al wel gevonden binnen die 2 jaar, 10 maanden en vandaag 11 dagen. Ik wens je heel veel sterkte en succes met het klaren van je ziel (als oorsprong van je motieven), en het verkrijgen van lucht om je leven meer in eigen hand te kunnen nemen.

reactie onbekend, Op 19-09-2007 13:29
ik snap dat niet, wellicht vanuit mijn positie omdat wij al anderhalf jaar proberen zwanger te raken wat helaas niet lukt. Dan denk ik wees gezegend met het kindje wat je hebt !!!! Helaas staat er geen verdere informatie waaruit blijkt dat er spijt is, wellicht is het dan beter te begrijpen, maar nu snap ik het niet.

reactie zuiver, Op 19-09-2007 17:31
Lief meiske, Ik denk dat jij heel snel hulp moet zoeken voor er iets gebeurt met je kindje. Het lijkt erop dat je in een postnatale depressie zit. Alsjeblieft vraag om psych. hulp. Je zult zien dat je leven veel rustiger en prettiger zal verlopen. Ook voor je lieve kindje, want die gaat dat absoluut merken en zal het haar hele leven meedragen. Sterkte lieverd..

reactie ruth, Op 19-09-2007 21:26
in tijds dat je de beslissing nam een kind te nemen.was je denk ik wel gelukkig, of juist heel eenzaam en dacht je meschien dat een kind krijgen je leegte of geluk kon invullen. MAAR het gaat erom wat je er insteekt aan tijd ,liefde, en aandacht.het kind is een weerspiegeling van je eigen ziel wat men zaait zal men oogsten.wees tevreden met jezelf en het lot,dat jezelf hebt bestuurd.het valt soms ook niet mee.bouw verder op de beslissingen die je maakt ;) want spijt krijgen is als de fundering van je huis afbreken terwijl je de muren nog aan 't bouwen bent...veel geluk

reactie Roos, Op 19-09-2007 21:50
Tja ik ben een kind van een moeder die geen kinderen op deze wereld had moeten zetten ,maar helaas ik ben er wel. En dat is elke dag weer knokken tegen de pijn die ik voel ,omdat ik zoveel moederliefde gemist heb,en geloof me dat doet pijn. Dat is ook de reden dat ik zelf geen kinderen op deze wereld heb gezet,was er ook heel bang voor dat ik er spijt van zou gaan krijgen en dat is dat een hele goede beslissing van mij geweest want ik zou me er geen raad mee weten. Ik weet zeker dat ik dan ook dit geheim zou hebben net als jij. Maar dat neem niet weg dat ik ook weet hoe het voelt om op deze wereld te moeten leven zonder moederliefde en geloof me dat doet verschrikkelijk pijn en daarom vraag ik je alsjeblieft ga er wat aan proberen te doen, al denk ik ook dat zoiets uit je hart moet komen ,en als het er niet in zit vraag ik me af of je zo iets kan dwingen,misschien kan je er van leren gaan houden maar daar moet je absoluut hulp bij gaan zoeken want alleen kan je dat gevecht nooit aan. Dus je leest mijn gevoel is heel dubbel bij jou geheim aan de eene kant kan ik begrijpen dat je er spijt van heb en het is gemakkelijk te zeggen maak er wat van. en aan de andere kant een kind kan niet zonder moederliefde en als ze er zonder mee door het leven moet gaan zal ze de rest van haar leven de pijn er van voelen. Lieve schat ik wens jou heel veel sterkte toe met het dragen van jou grote geheim xxx

reactie ruth, Op 19-09-2007 23:02
;) PS ik berijp je wel hoor ikzelf heb ook even spijt gehad toen ik al kindjes had.omdat mijn huwelijk spaak liep en ik totaal geruineerd was.mijn levenskracht was weg. maar had ondertussen wel 2 kindjes.vader wou ze niet, en ik hield er zielsveel van (nog steeds)maar wat kon ik ermee? 2 hummeltjes in de tijd dat ik me waardeloos en verwaarloos voelde ? de keuze tussen uit het leven stappen of voor de kinderen verder gaan. heb ik gekozen voor de kinderen en daarmee ook voor mezelf. ik voel me nog steeds geen standaard moeder.maar wat hou ik veel van ze en het verbaasd me nog steeds dat ondanks alles wat we samen meegemaakt hebben, zij ook zoveel van mij houden.spijt is weg door even een ander voorop te stellen.nu ze zelfstandiger zijn krijg ik weer meer tijd voor mezelf en trots op mijn overwinning.maar ook al heb je geen kinderen, het zelf in de hand hebben van je keuzes heb je toch nooit met zekerheid maar wat heeft jou keuze te laat veranderd? ;)

reactie rosanna, Op 20-09-2007 15:19
Ik kan het heel moeilijk begrijpen omdat ik niet echt uit je verhaal kan halen waarom je spijt hebt. Ik ben zelf moeder van 2 zoontjes en de gelukkigste moeder van de wereld. Het is een zegen om kinderen te hebben. Je kan zo enorm van zo'n mensje genieten ! Ik gun jou dat geluk en gevoel ook echt en ik hoop dat je er met iemand over kan praten.Jouw dochtertje voelt heel goed aan dat ze niet gewenst is, gun haar in ieder geval wel een fijne toekomst met een "gezonde"" moeder ! ik hoop dat alles goed komt...... :

reactie Jolanda, Op 21-09-2007 07:25
Ten eerste vind ik het heel moedig dat je dit voor jezelf uitspreekt en je het ook ervaart als een daadwerkelijk probleem en het onderkent. Ik ben geen kenner van de statistieken, maar uit mijn omgeving heb ik een dergelijke situatie ook gekend. Deze persoon had ook dergelijke gevoelens. Zij heeft echter hulp gezocht, gepraat met familie en hulpverleners en is eruit gekomen. Ik hoop dat jij dat ook gaat doen. Je kinderen zijn op de wereld gezegd en hoe cru het ook klinkt, terugdraaien kan niet. Ondanks het feit dat je "nu spijt hebt", denk ik dat deze gevoelens nu de overhand hebben, maar dat jij daadwerkelijk moedergevoelens hebt, maar deze nu overschaduwd worden door jouw negatieve gedachten en gevoelens. Het is uiteraard ook belangrijk om te weten waarom heb je spijt. Waar baal je het meeste van? Heb je het gevoel dat je "voor de kinderen leeft"...en jezelf helemaal weg moet cijferen? Moet je meer voor de kinderen zorgen dan je partner? Etc, etc. Probeer echt hulp te zoeken, ga naar de huisarts of anders bij een praatgroep of iets dergelijks. Het is zowel voor jouw kinderen als voor jou belangrijk dat er actie (in de positieve zin van het woord) wordt ondernomen. Je hebt je geheim kenbaar gemaakt, dus de eerste stap is genomen.....ik denk dat je er iets aan gaat doen, je je opgelucht zult voelen....je schuld- en spijtgevoelens verminderen. Heel veel succes

reactie Mies, Op 21-09-2007 12:18
heel veel mensen willen geen kinderen.

reactie Tico, Op 22-09-2007 09:24
Heel verdrietig, voor jou en voor je kind, de reden van jouw spijt lezen we niet en ik vraag mij af, of jij er met je man over spreekt en hoe hij is t.o.v. jullie kindje. Ik voel wel erg veel medeleven met je. Misschien is dit een vorm van postnatale depressie, misschien heeft het een andere emotionele/ psychische reden. Ik hoop alleen, dat je snel professionle hulp gaat zoeken en eerlijk vertelt wat je voelt. Zij zullen je gevoel niet direct veranderen, maar wel een ander licht op deze emotie kunnen laten schijnen, waardoor jij, je man en jullie kindje toch nog een fijne toekomst tegemoet kunnen zien. Ga gauw hulp halen, sterkte

reactie Saskia, Op 24-09-2007 12:04
Hai Veer, Ik ben zelf moeder van een zoon van bijna 2 jaar. Ik was net een jaar getrouwd en zwanger. Mijn man wilde zo snel mogelijk kinderen, ik vond onze tijd samen wel lekker. Tijdens de zwangerschap heb ik er echt van genoten en uitgekeken naar ons kindje. Toen hij er eemaal was kwam oud zeer opzetten en leek er geen plek te zijn voor mijn zoontje en mijzelf in mijn leven. Ik houd heel erg veel van mijn zoon maar kon hem niet de aandacht geven die ik vond dat hij nodig had, terwijl iedereen zei dat ik zo'n goede moeder was. Nog voor zijn eerste verjaardag ben ik ingestort. Ik nam een time-out van werk, kerk en een beetje van mijn gezin. Mijn zoon ging naar een dagverblijf en de tijd die ik voor mezelf had was geweldig. Vaak heb ik de gedachte van het bad ook gehad of een einde aan mijn eigen leven te maken, of gewoon weg te lopen bij mijn man en zoontje. Ik besefte dat ik zo niet verder kon omdat beide erg veel van mij houden en ik van hun. Ik heb hulp gezocht bij een psygoloog. Eerst 2x in de week. Je huilt wat af verteld alleen wat jij wilt vertellen. Het lucht zo enorm op. In die periode zijn mijn man en ik ook erg veel met elkaar gaan praten. Ik ben nu een jaar verder. Heb een nieuwe baan en geniet volop van mijn gezin en kijk elke dag met tevredenheid en trots naar mijn man en zoon en ben dankbaar voor wat ik heb. Dus Veer je bent niet de enige die op deze manier denkt over haar kind, maar het is wel belangrijk dat je actie gaat ondernemen. Ik wens je heel succes, zegen en wijsheid in de beslissingen die je neemt. Het wordt geen gemakkelijke weg, maar wel 1 die die moeite waard is voor je eigen geluk en dat van je gezin. Veel liefs Saskia

reactie vera, Op 27-09-2007 11:48
lieve Mevrouw, het is niet abnormaal wat u overkomt. zoek hulp. het kan ook aan verandering van (buitensporige0 hormonen komen. U zult zien dat U nog HEEL VEEL van uw kind gaat houden. liefs en sterkte Vera

reactie oei, Op 29-09-2007 16:47
ja...jij zit duidelijk in een depressie meid je moet hier echt hulp voor gaan zoeken ik herken dit wel maar mijn zoon is ook heel lang de enige reden voor mij geweest om door te knokken. je houd toch genoeg van haar om voor haar te zorgen dus t komt wel weer goeg maar ga alsjeblieft hulp zoeken hiervoor xxx heel veel sterkte

reactie xxx, Op 08-10-2007 11:18
ik kan niet zegen dat ik echt spijt heb van het krijgen van een kind. ik heb wel heel veel moeite gehad met het krijgen van een kind. Ik heb me niet genoeg gerealiseerd wat het allemaal met zich meebrengt. ik ben nog nooit zo vaak depressief geweest. denk dat ik ook heel veel last van mijn hormonen heb gehad. soort van postnatale depressie. maar dan wel een hele lange. mijn mannetje gaat volgende maand naar school en ik heb heel lang geroepen, voor mij zeker geen tweede. nu begint het toch weer te kriebelen, wat ik soms niet snap van mezelf. Soms denk ik, waarom zou ik mezelf dat weer aandoen. ik weet dat ik het weer zwaar zal vinden, maar nu weet ik wel wat me te wachten staat. en ik weet dat ik genoeg tijd voor mezelf moet inplannen wil ik alle aandacht kunnen geven aan mijn kind. voor mij staat in ieder geval vast, ouderschap is het zwaarste beroep ooit.

reactie Hannah, Op 08-10-2007 16:50
Er is een film die je moet kijken, hij is van Ingmar Bergman en heet Persona. Je bent vast niet de enige...

reactie zonnig, Op 13-10-2007 12:23
Mijn man heeft spijt van onze dochter van 2 jaar. Ik heb hem gezegd dat als hij echt spijt heeft, ik geen andere keus heb dan bij hem weg te gaan. Toen zei hij dat hij wel van onze dochter hield maar dat hij vindt dat alles om haar draait. Ik heb het idee dat hij vooral niet wil dat ik bij hem wegga want hij meent wat hij zegt. De praktische zorg voor onze dochter ligt helemaal bij mij. Ik weet nog niet hoe ik het ga organiseren, maar zodra ik kan, ga ik bij hem weg.

reactie Supermoeder, Op 25-01-2008 14:18
Meer dan tien jaar geleden kreeg ik mijn kind. Ik was achttien en de vader was ook jong en wilde dat ik het weg liet halen. Hij wilde feesten en drugs gebruiken. Toen heb ik ervoor gekozen mijn kind alleen op te voeden. Eerst kwam de postnatale depressie, inclusief dwang gedachten. Ik was ook net in een nieuw en groot huis gaan wonen en als mijn kind s nacht wakker werd en huilde, werd ik panisch omdat ik de geluiden in huis dan niet meer kon horen en een eventuele insluiper dus ook niet. Ik stond er helemaal alleen voor en op zo'n moment schreeuwde, huilde en smeekte ik en schudde ik mijn kind door elkaar, omdat ik zo graag wilde dat het ophield met huilen. Ik deed verder wel alle dingen die een moeder hoorde te doen, eten geven, knuffelen, in bad doen etc. , maar dat uit verantwoordelijksheids gevoel en niet uit liefde. Ik voelde me zo alleen en ik wilde dat er iemand was om voor mij te zorgen. Ik klampte me vast aan een jongen die ik leerde kennen. Die jongen was onberekenbaar en geweldadig. Maar hij was toen mijn alles. Hij liet me keer op keer in de steek, maar ik kon hem niet loslaten. Ik at niet, ik sliep niet, kon mijn eigen lichaam niet meer warm houden, kreeg paniek aanvallen. Deze periode duurde zeven jaar. Mijn zoon heeft dus zeven jaar een moeder gehad die ruziemaakte, trillend en huilend tegen de verwarming aanzat en hele dagen verdoofd met valium in bed lag. Zelfs in die periode zorgde ik ervoor dat mijn kind schoon was, at en op tijd in bed lag. Ik ging naar een psychologe al die tijd, maar dat haalde die gevoelens niet bij mij weg. Ik wilde echt niet meer. Toen ben ik goed onderzocht, borderline.. ik heb daarover gepraat met mensen in mijn omgeving. Ik heb gezegd dat ik nooit een kind had mogen krijgen, maar iedereen zegt 'jij, je doet het fantastisch! Dat je in zo'n situatie zo goed voor een kind zorgt.." En in de fysieke vorm zorg ik ook goed voor hem. Maar emotioneel.. Ik kan zoooo verschrikkelijk boos op hem worden. Ik heb dingen tegen hem gezegd als" ik wil je niet meer, of als je zo doorgaat vermoord ik je" Mijn kind is ook (volgens hulpverleners) het moeilijkste kind wat je kan hebben. Hij is niet zelfstandig, ongeinteresseerd en ongeconcentreerd. Hij heeft (nu blijkt net als zijn vader) ADHD en waarschijnlijk iets autistisch. Maar hij heeft natuurlijk ook een enorme klap gekregen van alles wat hij heeft meegemaakt. Na school zit hij in een instelling voor kindjes met gedragsproblemen. Nu gaat hij weer opnieuw onderzocht worden, omdat hij dan misschien naar speciaal onderwijs kan. Ik loop elke dag rond met de schuld. Het is mijn schuld dat hij zo geworden is. ik heb hem beschadigd voor de rest van mijn leven. en ik kan het niet goedmaken, want ik voel het niet. Ik speel het wel, maar dat schijnen kinderen toch door te hebben. Om mij heen zijn heel veel hulpverleners, ik heb al regelmatig gezegd dat het misschien beter is als hij niet bij mij is, maar mijn zoon is heel dol op mij, dus daar heeft niemand oren naar. Mijn zoon is dol op mij omdat ik de enige ben die hij heeft. Omdat iedereen hem in de steek laat. Maar ik maak het alleen maar erger, elke dag en er is niemand die het ziet..

reactie Franciska, Op 08-01-2008 21:03
Mijn ouders wilde ook geen kinderen. M'n moeder heeft eerst een miskraam op haar 17e gehad, op haar 25ste een kindje dat na 4 maandjes stierf en op haar 27ste kreeg ze mij. Ik was de kroon op hun huwelijk :? Ze lieten duidelijk merken dat ik niet gewenst was. In mijn opvoeding ontbreken heel wat dingen! Nu, ben ik 22 jaar en ben ik in behandeling omdat ik dus een persoonlijkheidsstoornis heb. Mede door mijn opvoeding. Pa en ma; bedankt :sigh

reactie Joan, Op 03-12-2007 10:53
Waarschijnlijk heb je een postnatale depressie. Zoek hulp, heus het komt goed.

reactie malo, Op 02-06-2008 12:40
het is jouw schuld dat jij je kind op de wereld zet.als jij haar niet wil ,plaats van haar te doden,jij moet jezelf doden.mischien krijg ze de kans dat zij nieuwe liefe mama krijg dat wel van haar houd.

reactie OOK ZO, Op 23-02-2008 02:54
Ik begrijp je helemaal en aan onbekend die het niet begrijpt en die denkt dat kinde ren een zegen zijn...dat zijn ze (vaak) niet in deze tijd. We willen/nemen/krijgen kinderen omdat dat nu eenmaal vaak een instinctief is (de soort wil zich handhaven, ja ook wij mensen zijn instinctief bezig) maar het maakt ons (op de eerste euforie na) niet gelukkiger, want het brengt verantwoordelijkheid, schuldgevoel en zorgen met zich mee. Ik heb geen enkele vriendin die niet zou wensen dat ze nog kinderloos was, hoezeer ze ook van haar kinderen houdt (ja dat instinct he...) Rosanna wil ik graag over 12, 14 jaar nog eens spreken of ze zo vreselijk gelukkig is met haar kinderen en aan supermoeder: ik hoop dat je de hulp krijgt die je nodig hebt, je bent geen slecht mens en ook geen slechte moeder, want je weet tenminste dat je je kind tekort doet en er zijn veel "superouders" die dat ook doen en zich dat niet eens bewust zijn.

reactie desdemona, Op 22-07-2008 19:27
Heb je inmiddels hulp gezocht ? Hoe gaat het nu met je ? Hoe is het met je dochtertje ? Laat het ons even weten...ik weet zeker dat er mensen zijn die zich afvragen hoe het met jullie is.

reactie J, Op 01-09-2008 18:44
Hallo, Ik snap dondersgoed wat je bedoeld. Ik heb precies hetzelfde. Welliswaar ben ik in dit geval de vader, maar heb er spijt van... dat wil je niet weten. Ik weet zeker dat ik nu een hele lading toekomstige moekes over me heen krijg die geen kinderen kunnen krijgen en andersoortige moraalridders, maar daar kan ik niets mee. Je leven wordt op zijn kop gezet en meer als dat je wenst. Hobby's = einde verhaal. alles draaid om dat kind, echt alles! Dat is gewoon iets waar ik niet mee kan leven. Wij staan dan ook op het punt uit elkaar te gaan omdat ik geen zin heb in dit leven. Tegen elke toekomstige vader kan ik alleen maar zeggen, bezind eer ge begint!

reactie Phanny, Op 03-12-2008 08:47
Hallo, Ik ken het gevoel ook een beetje , dus jij en ik zijn gelukkig allebei niet de enigen. ik heb een zoontje van 5 en ik heb nog dezelfde gevoelens als toen alle ellende begon. (niet dat ik m iets wil aandoen) , maar ik ben altijd blij als ik even van m af ben. ik ben zwanger geraakt toen mijn vriend en ik al 3 jaar samen waren (ik was toen 17). Mijn vriend en ik zijn nog steeds samen erg gelukkig en we wonen in een leuk eensgezinswoningkje. Er is dus niks geks aan onze situatie. Toen ik zwanger was dachten we nog....ach waarom niet we blijven toch bij elkaar en ik werkte zelf niet dus ik had ook tijd zat over. Nou de zwangerschap ging allemaal goed , het is uitgelopen op een keizersee waar ik ook superblij mee was en het is een voorbeeldig kind, altijd al geweest , superlief , rustig enz. daar ligt het allemaal niet aan. Maar die hele roze wolk is aan mij voorbij gegaan. Vanaf begin af aan ben je alleen maar druk , veel slaap tekort , je kunt niet eens naar de wc op je eigen tijd altijd gaat het kind voor , das bij een baby maar later ook. Wil je eens iets enthousiast vertellen , word er weer doorheen geklets! Je kunt helemaal nix meer zelf bepalen alles gaat volgens regels en regelmaat van het kind! uitslapen kan niet kind is al om 5 uur op. ergens lekker eens laat gezellig op visite....kan niet kind moet op tijd naar bed. Lekker eens een vette hap eten....kan niet kind moet gezond eten. oud& nieuw vuurwerk kijken en gezellig bij de rest staan .....kan niet kind moet binnen zitten want dies bang! lekker een avondje doorzakken.....kan niet kind is volgende dag vroeg op en wilt van alles. Lekker eens een dagje nix doen.....kan niet kind wilt van alles doen of knaait met drinken of weet ik t wat. Je hoort ook nergens meer bij want je word helemaal bezet door wat je kind wilt of wat je allemaal moet doen. Ik zal je zeggen ik houd van mn kind hoor en ik voel me zwaar verantwoordelijk , ik zorg altijd voor rust regelmaat en liefde voor m , maar daar zeg ik dus bij.......mijn eigen leven en mn eigen ik zijn HELEMAAL weg! Ik kan niet meer denken voor mezelf ik kan nix meer doen voor mezelf , ik heb totaal geen vrienden of vriendinnen want ik heb gewoon geen tijd. Er is nooit eens iemand die vraagt hoe het met mij gaat......alleen hoe het met de kleine gaat. Als ik ziek ben.....doet er niet toe....kind moet gezond eten , naar school gebracht worden , spelen, buiten wandelen enz enz. Mensen die geen kinderen kunnen krijgen denken er altijd zo makkelijk over....zo van wees blij! dat kunnen ze zeggen want ze weten niet wat het is. die mensen zeggen soms....je bent gezegend met een kind....nou ik zal ze zeggen.....je bent gezegend als je kinderloos blijft! Mensen die een kind proberen te krijgen weten niet wat het is......eigenlijk vind ik dat mensen beter voogelicht moetten worden over kinderen krijgen.....er is toendertijd niemand geweest die tegen mij gezegd heeft wat het allemaal betekend en dat lang niet alles leuk is.....er word altijd alleen maar gezegd ooooooh wat leuk! Nou niet dus! Ik zal mn uiterste best doen om alles goed voor m te doen , dat ben ik verplicht maar van mezelf is nix meer over en ik zal blij zijn als we weer lekker met zn 2 tjes over zijn! groetjes

reactie san, Op 03-12-2008 18:56
hoi,ik moet toegeven dat ik het ook erg moeilijk vind om me compleet en gelukkig te voelen... het lijkt wel of je zelf bent gaan geloven dat je van een kleine gelukkig word maar als hij dan geboren is is alles anders als je had verwacht. ik ben een perfectionist en heb graag controle over alles. nou met een kleine ben je dat gevoel snel kwijt. ik voel me er niet prettig bij. mijn zoon is nu bijna 1.5 en soms betrap ik me erop dat ik soms even geniet maar merendeel heb ik geen plek ofzo in mijn leven.... ik kan niet met en niet zonder hem. ik hoop dat ik toch een gelukkige moeder ga worden want ik vind dat mijn zoontje hier niet om gevraagd heeft alles is voor mij ook anders gelopen. mijn vader is tijdens de zwangerschap ineens overleden en mijn moeder had al een herseninfarct. nu valt die zorg ook op mij terwijl ik zelf geen leuke jeugd heb gehad wil ik nu nog aandacht van mijn moeder maar vanwege haar ziekte zijn die rollen omgekeerd. ik ben 9 maanden naar een psycholoog geweest en ook medicatie (sertraline) genomen maar dan gaat het eventjes maar goed. sterkte

reactie kipje, Op 12-01-2009 12:42
Na een waardeloze zwangerschap en een keizersnede werd mijn mooie baby geboren. Geen roze wolk gezien, vanaf het begin gehad: is dit het nu? Nadat ik serieus overwoog mijn baby van de trap te gooien omdat dan alles weer als vroeger zou worden ben ik naar de huisarts gegaan: een postnatale depressie was de diagnose. Doosje pillen, wachten tot ze gaan werken en je kan weer door. De dieptes zijn minder diep, dat is waar, maar de toppen zijn er ook niet meer. Gestopt met de pillen, zelfde depri gevoelens, nog een keer begonnen en weer afgekickt. Nu zit ik (kind is inmiddels 4) weer op zo'n punt dat ik me afvraag wat me ooit heeft bezielt om voor een kind te kiezen. Altijd geroepen: ik wil geen kind, maar dan opeens is er toch die wens. Blijdschap met de zwangerschap en nu denk ik vaak: hoe had mijn leven er zonder uitgezien. Sommigen vragen in hun reactie: waar heb je dan spijt van? Heel eenvoudig: dat het nooit meer wordt zoals het was. Je kan nooit meer lekker doen wat je wilt, je kan niet meer werken wanneer je wilt eigenlijk moet je met alles rekening houden met je kind. Nu al wakker liggen van kleine probleempjes wat als de pubertijd komt? En lekker met zijn tweetjes weer dingen ondernemen gaat nog wel wat jaren duren, als ons kind niet meer "mee wilt". Altijd nadenken, regelen en vooral: beschikbaar zijn. De heilige mantra : mama schalt de hele dag door. Ook als is mijn kind zelfstandig voor veel zaken moet mama erbij komen. En mama wordt dat zo zat. Eigenlijk ben ik blij dat de school er is, kan mama even haar eigen dingetjes doen. Maar mama moet wel op tijd bij het hek staan dus wel goed plannen. Heel bewust hou ik uit dit stukje of het om een meisje of jongen gaat. Want "gewoon"is het niet, en ik moet er niet aan denken dat een bekende mij herkent in dit verhaal. Denk in ieder geval niet dat je de enige bent. En uit eigen ervaring: de pillen helpen, maar de oplossing is het niet. Die er is er namelijk niet. Het kind is er en dus probeer ik me erover heen te zetten en verder te leven zoals het nu is. Ook al is dat niet het ideaal plaatje wat ik voor ogen had en ben ik niet altijd de moeder die ik dacht te worden.

reactie mariska, Op 02-02-2009 18:48
dag lieverd als je er niet uitkomt dan is er in mijn gezinnetje wel een plekje voor je kindje,maar ook voor jouw als je dat zou willen zodat ik met je de zorg kan dragen en jij weg kan wanneer je wilt...loop er niet mee door ok?als je dus niet naar hulp instanties durft,kom bij mij! ik ben single moeder van 30 met 3 kids,3 dames,en vond de eerste in het begin echt heel moeilijk,maar nu zo blij met ze! dat zul jij ook gaan merken op den duur!

reactie Lola, Op 09-04-2009 20:24
Beste Veer, er zijn zeker meer mensen die spijt hebben van hun keuze een kind te nemen alleen durven maar weinig mensen het uit te spreken. Ik vind de reacties dan ook echt waardeloos hieronder; mensen gaan er gelijk vanuit dat je van plan bent je kind iets aan te doen... Ik ben bewust kinderloos. Ik heb nooit kinderen gewild, ben blij met mijn keuze en geniet van het leven. Ik ben getrouwd en mijn man wil ook geen kinderen. Dit betekent niet dat ik een hekel heb aan kinderen en ik gun iedereen z'n geluk. Ik voel ook zeker mee met de mensen die lang proberen een kind te krijgen maar wat niet lukt. Misschien als ik het zelf zou proberen lukt het mij ook niet (maar ik ga de gok niet wagen). Je wilt overigens niet weten hoe mensen kunnen reageren als je verteld dat je bewust kinderloos door het leven gaat. Vooral veel onbegrip. Want tja.. een kind krijgen/opvoeden/ etc. is toch het mooiste wat er is ?? Jouw verhaal bewijst maar weer dat dit niet voor iedereen geldt en misschien kunnen mensen de keuzes van anderen in het leven een keer respecteren ipv gelijk hun oordeel klaar te hebben.

reactie Jackey, Op 16-04-2009 12:56
ooit gehoord van postnatale depressie?

reactie Vlinder, Op 09-06-2009 12:31
heb de reacties nog niet eens gelezen maar ik moet dit even kwijt: meisje Ga alsjeblieft in therapie voor er iets gebeurd!!! Dat kindje kan er ook niets aan doen dat het bestaat,daar ben jij verantwoordlijk voor. Zoek hulp,want hoe moet een kindje zo opgroeien tussen een moeder die niet van haar houdt. Ik heb zelf 2 dochters van 12 & 13,en zonder liefde zou ik de kinderen heel erg schaden,ik voel mij verantwoorlijk voor mijn kinderen,en ik hou ook zielsveel van ze.Praat er ajb over met een dokter of wie dan ook,maar blijf er niet me rondlopen!! Heel veel sterkte!

reactie heidi, Op 10-06-2009 19:32
lieve moeder, je bent zeker niet de enige moeder die dit zo voelt!!!!! ik zou als advies willen geven: 1 zoek hulp in een praatgroep, met mensen die ook indezelfde situatie zitten-depressief zijn, want dat is het!- 2 ga je bezig houden met bv schilderen 3 ga een dagboek bijhouden en schrijf de gevoelens van je af 4 ik weet niet of je werk hebt, maar zoniet: ga een aantal dagen werken-al is het maar vrijwilligerswerk- veel sterkte ik weet zeker ,dat als je het zelf meer naar je zin hebt in je leven, je ook veel meer van je kind gaat houden!!!!!! veel sterkte! heidi

reactie Elsynore, Op 17-06-2009 13:16
Beste Veer. Het is nu 2009 en het was toen u dit schreef 2007. Hoe is het inmiddels gegaan? Des al niet te min heb ik respect voor mensen zoals u die dit eerlijk van zichzelf toegeven. U bent vast niet de enige en het erkennen van spijt is het begin om een probleem op te lossen. Verder ben ik net als Lola ook een bewust kinderloze. Ik heb er nooit in geloofd dat het voor iedereen maar opgaat dat het hebben van een kind je grootste levensgeluk is. Het bewijs is maar weer eens geleverd. Hopelijk gaat het nu beter met u en uw dochter.

reactie Melissa, Op 24-07-2009 21:36
:) Ik denk dat het niet zo zeer naar het kind is , maar k denk dat het iets is dat je elke keer overspiegeldt waarom jij niet kan genieten van je kindje, ik ben zelf 2 jaar geleden bevallen ,11 september wordt mijn prinsje 2 jaar , en is ook al lekker aan het peuterpuberen...en ik ervaar het nu als heerlijk... MAAR dan moet ik Maar zeggen , tot 1 maand geleden heb ik mij sinds de bevalling heel ellendig en slecht gevoelt. Tot we 30 juni bij de gyneacoloog zaten , en dat hij mij de pil ( yasmin) en de mirena spiraal die ik al ruim een jaar had , samen met elkaar te gebruiken , waarbij ik de mirena zonder stopweek moet slikken... Ik voel mij zo anders..dat is zo een wereld van verschil ik heb zo keihard moeten knokken in die 2 jaar! zorgen voor jack , overschaduwdt worden door een vrouw die je niet bent.. lopen met een waas , alles op de automatische piloot , nu geniet ik! ik zal toch een je hormonen na laten kijken..en kijken wat je kan doen..want jij houd zielsveel van je kind, maar met een rommelig hoofd, en gejaagde gevoelens heb jij het idee dat het bij je spruit vandaan komt, maar die slimme kleine van je spiegeld je !

reactie Lillian, Op 21-08-2009 22:47
Hoe voel jij jezelf? Het kan ook zijn dat je een postnatale depressie hebt, dat gebeurt heel veel hoor. Dat noemen ze de; " Baby Blues" . Vraag maar eens aan de dokter of aan zuigelingenzorg. Je kunt hier gewoon hulp bij krijgen hoor via de huisarts. Je hebt dan van die gevoelens; dat is algemeen bekend. En kun je in boeken lezen. kijk maar eens in de bieb (bibliotheek). Heb je er wel eens met je moeder en /of ouders over gesproken? Als dat kan en je hebt een goede band met ze; zal ik je dat zeker aanraden. Zij kunnen je helpen met je kindje en steunen in deze moeilijke periode. De dokter kan je er medicijnen voor geven en je in een praatgroep bv. laten deelnemen, met andere moeders die hier ook last bvan hebben. Je leert daar veel van en helpt je met de verwerling. Dit is onder begeleiding van een therapeut, waar je veel steun uit kunt putten en op terug kunt vallen, voor hulp. Ga a.u.b. wel zo snel mogelijk naar de dokter toe, voor je het niet meer aankunt. Het blijkt uit jouw verhaal dat je echt wel van je kindje houd anders was je er niet zo van geschrokken nu je het zelf op schrijft en terug leest. Dus daar mankeert het echt niet aan. Je hebt of een depressie. Of je hebt heel veel problemen, die je niet alleen aan kunt. En waar je hulp bij kan krijgen. Er zijn medicijnen waar je meer rust van krijgt Zodat je je straks weer langzaam aan beter gaat voelen en weer sterker en krachtiger gaat worden. Na een poosje zie je het weer rooskleuriger in. En kan je het weer beter aan. Echt geloof me "vraag om hulp" en "ga naar de huis arts toe ", Vertel gewoon dat je geen energie meer hebt en helemaal uitgeput bent. Dan weet de dokter genoeg, en kan je gewoon helpen op en goede manie met medicijnen. Is helemaal niet erg. Er zijn duizenden vrouwen die hier mee rond lopen. Wees niet bang a.u.b. maar ga, doe het nu meteen vandaag of morgen als het vandaag niet meer kan. Ik wens je heel veel sterke toe en een heel gelukkig leven samenmet je kindje. PS: ik hoor je niet over een vader van je kindje, dus dat zou ook een rol kunnen spelen van jou depresieve gevoelens, dat is heel normaal dat maken alle mensen mee die dit gebeurt. Dus je bent echt niet vreemd of apart. Vraag hulp lieve meid, Doe het voor jezelf en je kindje. Jullie hebben nog een heel leven voor jullie, dus zorg dat je er van kunt gaan genieten straks. "VRAAG OM HULP, ZO SNEL MOGELIJK". Ga er achteraan. Dikke kus voor een liefdevolle moeder die heel veel van haar kindje houd, en haar kind een goede toekomst toewenst, Doeg dikke Kuf voor Jullie.

reactie isolde, Op 25-10-2009 14:57
lieve veer, Wat een narigheid voor jou, maar ook voor je kind. Zij zal het gaan voelen als jouw gevoelens voor haar zo blijven en dat is niet goed voor haar. Zelf heb ik geen kinderen en zit in een adoptieprocedure. Ik zou dolgraag een klein meisje hebben om voor te zorgen en ze zou bij mij superwelkom zijn. Hoe zou je het vinden om haar af te staan? Denk daar eens over na. Ik hoop dat je dan voelt hoeveel je van haar houdt en dat je haar nooit wil missen... Mocht dat niet zo zijn, dan moet je óf hulp zoeken of haar onderbrengen bij liefdevolle mensen, want daar heeft ze wel recht op, lijkt me. Veel sterkte ermee en heel dapper dat je dit geheim durft op te schrijven!!

reactie Betty, Op 02-11-2009 14:18
hallo Veer, Je kindje is inmiddels al meer dan 4 jaar. Ik ben erg benieuwd hoe het moederschap nu voor jou voelt. Ik heb zelf 2 dochters en heb tot mijn oudste zo'n 3 jaar was ook nogal eens gedacht dat het krijgen van kinderen geen goede keus is geweest. Ik voelde me daar ook rot over,,juist omdat ik wist dat mijn kinderen dit zouden voelen. Gelukkig had ik jaren daarvoor wel met een moeder gesproken die een volwassen zoon had. Zij heeft mij toen verteld dat als ze het over zou mogen doen, ze niet weer voor kinderen zou kiezen. Het had haar meer gekost dan het had opgeleverd. Ik vond haar een aardige vrouw en niet iemand die in therapie of zo zou moeten; een mens kan verkeerde keuzes maken toch. Alleen met een kind is dat zeer dramatisch en pijnlijk voor de kinderen en jou als moeder. Voor mij was het heel moeilijk om te accepteren dat ik het zo voelde zoals ik het voelde. Het is nogal een taboe om spijt te hebben van kinderen krijgen. het verhaal van de moeder met het volwassen kind troostte mij wel. Ik hoor in jouw bericht veel liefde voor je kind. want het is ook je liefde voor je kind waardoor je zo lijdt(of leed). Bij mij is, nadat ik had geaccepteerd zoals het was, het ook veranderd. Ik ben nu blij met mijn kids. Ik ben dus heel benieuwd hoe het nu bij jou is. Mocht je nog steeds geen moeder willen zijn, wens ik je toe dat je jezelf durft te omarmen ondanks het geen moeder willen zijn. Ook sluit ik me aan bijeen aantal anderen adviezen om uit te zoeken wat het is dat je geen zin in het moederschap hebt. Bij mij was het ook dat door de geboorte van mijn kinderen mijn eigen pijn en verdriet dreigde boven te komen. Dit heb ik niet willen/kunnen voelen. Of dat bij jou ook zo is, weet ik natuurlijk niet. Maar tussen alle adviezen om vooral hulp te zoeken wil ik daarnaast adviseren om maar mild naar jezelf te zijn. Je bent oké, ook als je een foute keus hebt gemaakt. En om eventuele kritiek voor te zijn, ik twijfel eigenlijk niet of je wel de verantwoordelijkheid neemt die bij het ouderschap hoort. met veel respect, Betty

reactie Zomaar Iemand, Op 10-11-2009 13:41
Kun je nou alleen maar negatief over je kind denken? Al wat we lezen is ikke ikke ikke...dat is toch wel erg intriest.Miss tijd om dingen eens op een rijtje te zetten en af en toe gewoon VRIJAF te nemen als moeder...maar het lijkt wel of je te onvolwassen bent om de gevolgen van je keuze te dragen...GET REAL mens en hou je benen voortaan maar dicht, je bent geen moederschap (meer) waard. :sigh :sigh

reactie anoniem, Op 14-12-2009 09:10
tja dit is weer ff een bevestiging voor mij om nooit aan kinderen te beginnen! en steeds meer mensen die toegeven dat ze spijt hebben van hun keuze!!! jammer voor jullie dat er geen asiel is waar je ze voor de deur aan een paal kan knuppen. en daar ligt het probleem van deze maatschappij: alles is weg te gooien, vervangbaar. huizen, auto's werk, mannen/vrouwen, vrienden. maar kinderen? nee het is verstandiger om zo'n moeder aan een potje pillen te zetten zodat ze haar kind niets aandoet? een kind plaatsen bij mensen die het wel waarderen zou een betere optie zijn. voor moeder EN kind. moeder weer alle vrijheid en kind de liefde waar ie recht op heeft.

reactie Rotterdamse, Op 30-12-2009 23:56
Nou J, laat er dan een knoopje inleggen (sterilisatie) als je er toch zo overdenkt, wie weet gebeurd het weer en heb je er straks nog meer rondlopen.... Ik vind het wel zielig voor de kids als ze de aandacht en liefde van hun vader moeten missen maar beter dat dan iemand die niet van ze houdt!! :sigh

reactie karinne, Op 14-01-2010 23:57
Het is al even geleden dat je je berichtje plaatste, ik hoop dat je wat hebt gehad aan het advies / het begrip. Zelf wilde ik nooit kinderen tot ik mijn partner tegenkwam. Inmiddels hebben wij 2 zoontjes van 1 en 4. Wat mij achteraf heeft verrast is het verschil tussen het hebben van 1 of 2 kinderen. En ja, ook ik heb spijt, niet van mijn 2e zoon maar wel van het hebben van 2 kinderen. Klinkt waarschijnlijk vreemd, maar zo voelt het wel. Je bent echt niet de enige met dit gevoel, niemand weet wat het is om een kind te hebben. Er valt niets mee te vergelijken, overal kun je mee stoppen, een vervelende klant kun je de deur wijzen, je kunt stoppen met je relatie......alleen je kind blijft voor altijd afhankelijk van je, en even een lekker weekendje weg is ook niet zonder schuldgevoel. Ik zou je graag een riem onder je hart willen steken. Ik weet niet wat voor ouders jij hebt, maar daar houdt ik me aan vast, mijn moeder was niet de vrolijkste, ik kan nu begrijpen waarom met 3 kinderen een een baan ernaast. Maar nu geniet ze volop van haar kinderen, kleinkinderen en zelfs haar partner! Nooit gedacht dat ze het samen vol zouden houden. Het is nu heel zwaar, je zorgt goed voor je kind, als kinderen echt alles kunnen voelen, voelt jou kindje ook dat je alles voor haar doet. (ook al zijn je gedachten soms nog zo slecht, je zorgt goed voor je kind!)

reactie G., Op 01-02-2010 23:48
Ik heb soms ook spijt dat ik een kind heb... :cry Maar als er leuke momenten zijn dan houd ik zoveel van hem!

reactie msbs, Op 04-02-2010 14:21
meid ik heb ook een kind en vind dat je er veelste moeilijk over denkt onze zoon gaat altijd gewoon mee op visite camping bedje mee en hij slaapt heerlijk vuurwerk is hij niet bang voor omdat we hem altijd al mee hebben genomen naar buiten en een vette hap eten nou vajn een frietje en een frican del op z'n tijd gaat je kind echt niet dood hoor. \ik ben echt super gelukkig met mijn zoon en wil hem echt voor geen goud kwijt. we willen heel graag nog een kindje erbij helaas is mijn zoons broertje met 23 weken zwangerschap overleden lees verhaal (soms doet het zo'n pijn bij familie) mijn zoontje en mijn man zijn de enige licht punten in mijn levem

reactie Hou ik graag voor mezelf, Op 12-02-2010 14:41
Dag Veer, wat was ik blij om jouw verhaal te lezen. Dat klinkt vast vreemd, maar het is heerlijk als je eindelijk eens hoort dat iemand hetzelfde voelt als jij. Sommige mensen beginnen over een postnatale depressie, maar dat is het bij mij in ieder geval niet. Een postnatale depressie zorgt er net als een gewone depressie voor dat je niks meer leuk vindt, ook niet de dingen waar je je vroeger op kon verheugen. En dat geldt voor mij helemaal niet. Ik kan me juist enorm verheugen op een avondje uit en daar geniet ik dan ook echt van. Ik ben niet depressief, ik heb echt spijt. En dat gevoel van spijt is echt verschrikkelijk. Ik voel me daar enorm schuldig over. Ik heb 2 kinderen en ik hou wel degelijk van ze en ook van mijn man, maar het liefste zou ik weggaan en nooit meer terug komen. Gewoon weg, zodat je ook niets hoeft uit te leggen en je ook niet geconfronteerd wordt met alle gevolgen. Een nieuw leven starten, ergens ver weg ofzo. Als je nl niet echt weggaat, krijg je de reacties van mensen, beschuldigende reacties. En terecht denk ik, want het is natuurlijk ook verschrikkelijk. Maar echt weggaan kan eigenlijk ook niet. Ik zou mijn man en kinderen een rotleven bezorgen, dat weet ik. Veel verdriet, finanviele problemen enzovoort. En dat kan ik dus niet. Dus wat doe je dan? Je blijft. Je blijft en ploetert voort. Dag in dag uit, week na week, jaar na jaar. Je doet alsof alles ok is omdat je weet dat niemand je begrijpt. Je durft het niemand te vertellen want het is een enorm taboe. Mensen snappen het niet, dat wordt ook hier uit de reacties duidelijk. Mensen willen wel begrip opbrengen, maar uiteindelijk zijn ze vooral bezig je aan te praten dat als je maar hulp zoekt je alles ineens wel leuk gaat vinden. Nou, ik geloof toch echt niet dat een paar goede praatsessies met een psycholoog of wat dan ook dit gevoel weg kunnen nemen. Kun je na die praatsessies ineens weer doen wat je zelf wilt? Uitslapen, op vakantie gaan, roekeloos geld uitgeven, lui op de bank hangen, spontaan uitgaan, maar vooral gewoon je eigen ik zijn? Want dat is het, je eigen ik is weg. Je bent niet meer jezelf, je bent moeder. Dat is iets dat nooit zal veranderen. Ikzelf hou me maar vast aan het idee dat over een kleine 20 jaar de kinderen uit huis zijn en ik mijn leven weer zelf kan indelen. Nog even volhouden dus....

reactie Velvet, Op 03-04-2010 20:26
Ik heb met een glimlach je verhaal gelezen, en nee, het is geen postnatale depressie. Het is een alles overheersende angst en onmacht die je blokkeert in alles wat je doet. Je voelt je veel te betrokken en maakt je teveel zorgen om het welzijn van je dochter. Troost je, je zult haar niets aandoen, want de liefde is er wel degelijk. We zijn nu ongeveeer 3 jaar verder, en je ziet dat de blinde paniek is overgegaan in iets dat dragelijk geworden is. Houd vol, ze heeft je zorg steeds minder nodig, en op een dag zal ze het liefste zijn dat je in de wereld hebt. Laat je niet leiden door schuld, plicht en boete, neem ruim de tijd voor jezelf, of je man, ouders of school dit nu begrijpt of niet, houd van jezelf dan kan je ook van haar houden.

reactie Karin, Op 14-04-2010 13:49
Ik vind het heel moedig van je dat je dit durft te vertellen. Er zijn ongetwijfeld genoeg ouders die ook zo denken, maar dat niet durven te zeggen wegens het taboe erop.

reactie Dadduh, Op 27-05-2010 17:01
Jeetje, wat heftig voor je zeg!!! Heb zelf ook ernstig overwogen om een kind te nemen omdat mijn toenmalige vriendin dit wilde. Uiteindelijk is de relatie om deze reden gestrand. als ik dit verhaal lees ben ik zo ontzettend blij dat ik niet aan kinderen begonnen ben. Ik heb een ontzetten fijn vrijgezellen leven. Ik doe alleen maar waar ik zelf zin in heb. Egoistisch? Misschien, maar vooral heel erg lekker!!!

reactie mirthe, Op 03-08-2010 20:28
Mijn moeder heeft ook spijt dat ze mij kreeg. Ze zei het meerdere malen recht in m'n gezicht dat ze er spijt van had. Laat ajb nooit merken dat je spijt hebt, ik ben 30 en heb een reeks van behandelingen in de psychiatrie gehad door mijn slechte jeugd en ben er nog steeds niet van af. Bespaar je kind dit leed!

reactie Anika, Op 29-08-2010 20:25
Er zijn vele ouders die stiekem spijt hebben van het "hebben van kinderen". Durf het maar eens uit te spreken! Ik vind het erg moedig van Veer om deze gevoelens, die voor velen beschamend zijn, uit te spreken. Een postnatale depressie of een psychische afwijking? Nee, dat hoeft absoluut niet waar te zijn. Mensen zitten vol met slechte gedachten zonder hiervoor uit te komen, dus dat keiharde oordeel durf ik niet te geven. Er kunnen ook zoveel redenen en gevoelens zijn om spijt te hebben van "het krijgen van kinderen". Een psycholoog of andere professional zou in ieder geval wel kunnen meedenken om het leven verdraagzamer te krijgen. :zzz

reactie Anika, Op 29-08-2010 20:34
Er zijn vele ouders die stiekem spijt hebben van het "hebben van kinderen". Durf het maar eens uit te spreken! Ik vind het erg moedig van Veer om deze gevoelens, die voor velen beschamend zijn, uit te spreken. Een postnatale depressie of een psychische afwijking? Nee, dat hoeft absoluut niet waar te zijn. Mensen zitten vol met slechte gedachten zonder hiervoor uit te komen, dus dat keiharde oordeel durf ik niet te geven. Er kunnen ook zoveel redenen en gevoelens zijn om spijt te hebben van "het krijgen van kinderen". Een psycholoog of andere professional zou in ieder geval wel kunnen meedenken om het leven verdraagzamer te krijgen. :zzz

reactie Sheila, Op 02-09-2010 06:08
Ik snap best dat iemand spijt van een kind kan hebben. Dag vrijheid. Kinderen vragen constand aandacht. Ze kunnen vet irritant zijn. Soms zie je mensen in een winkel ofzo die een vreselijk mislukt, lelijk en jankerig vervelend kind bij zich hebben. Je ziet de ellende van hun gezicht af druipen. Tuurlijk zijn er ook leuke kindjes maar het is maar de vraag of je er mee gezegend wordt. Ik kan me best voorstellen dat iemand gek wordt van z'n kind. Je kan nergens meer heen. Altijd oppas zoeken. Constand corrigeren. Niet door me heen praten, blijf daar van af, hou eens op met dat geklier, ruim je kamer op enz enz. Nou leuk zeg. Je kan daarnaast nooit meer ff ongestoord sexen met je vent. Je relatie raakt in een sleur. Of een vent vertrut mee in het burgerlijke plaatje, of hij neemt de benen. Ik vind wel. Als je voor kinderen kiest moet je er voor gaan. Want idd, dat kind kan er ook niks aan doen. Maar veel mensen denken niet na over de gevolgen en verpesten sowieso hun eigen leven als dat van het kind. Op dit moment ben ik er duidelijk verre van aan toe. Want de negatieve dingen (die ik veel om me heen zie) wegen echt veel zwaarder dan de leuke dingen. Maargoed, eenmaal voor een kind kiezen is je eigen verantwoordelijkheid die je als volwassenen hebt genomen. Spijt of niet. er is geen weg terug. Dus 100% voor je kind gaan. Maar jezelf niet wegcijferen zoals veel vrouwen doen.

reactie Sabje, Op 09-09-2010 23:01
Spijt??? Nee geen spijt, kijk eens heel goed naar wat je hebt? Je mag tegenwoordig blij zijn dat je kinderen kunt krijgen meid;). Ik ben een alleen staande moeder, ik heb een zoontje van 9 mnd oud, het was ook niet gepland, maar ik zal je vertellen, dat het mij heel wat goeds heeft gedaan, en idd je moet er wat voor inleveren, maar je krijgt er zoveel liefde voor terug. Probeer die liefde eens te zoeken tussen jou en je kindje, en kijk er eens naar, het is iets wat van jezelf is, en je nooit in de steek laat, laat die liefde eens toe, en je zult merken dat het een stuk beter gaat.. Er zijn ook mooie dingen zoals lekker naar een dierentuin gaan, en naar een speeltuin, afleiding, en bovendien gezond voor je verstand. Denken aan je toekomst, en er een leuke tijd samen van maken meid, en de neus in de wind, je komt er wel, als je maar niet opgeeft!!! Gr,Sabje

reactie Sansi, Op 11-09-2010 17:59
mijn kinderen waren hartstikke gewenst, allebei, en ik wat dolgelukkig dat ik ze had, maar toch kan ik me dit soort gevoelens wel herinneren uit de tijd van die leeftijd 2,3 jaar. Dat is gewoon zo een doodvermoeiende tijd, soms ril ik als ik er aan terug denk hoe zwaar het is om kinderen van die leeftijd te hebben. Fysiek kunnen ze bijna alles en heel snel maar voor rede vatbaar zijn ze niet en ze eisen je hele leven op. Ik stond er alleen voor en moest ook nog werken, geen creche enzo, maar thuiswerk, alles door elkaar heen. En ik heb ze wel eens allebei een slaappil gegeven zodat ik tenminste even rust had en zelf kon slapen en vond dat heel erg, want ze sliepen veel te lang erop door en ik was bang dat er wat mis zou zijn. En ook gedacht als ik ze nu meer geef is het afgelopen.Zelfs de gevangenis leek me wel lekker rustig vergeleken bij hoe het was. En ja je schaamt je verschrikkelijk voor zulke handelingen en gedachten en ook heb ik mijn zoontje toen wel eens harder geslagen dan hij verdiende. Je kunt het tegen niemand zeggen. De buitenwereld vond mij de leukste moeder die er was en ik voelde me een harteloos monster. Ik hield wel echt van ze heel veel, de gedachte dat ze dood zouden zijn of ze wat zouden overkomen maakte me helemaal naar, vooral de gedachte dat ik dat zelf in staat zou zijn te veroorzaken. Ook mensen die familiedrama's pleegden kon ik toen begrijpen en toch heel erg. Je voelt je fake maar met kleine kinderen omgaan is ook heel fake je moet eigenlijk acteren. Dat je hun grapjes leuk vind (ook voor de honderste keer) of het boekje ook heel interessant vind enz. Dat is niet iedereen gegeven. Er zijn van die moeders die zeggen oooh je zou willen dat ze altijd zo klein bleven, omdat ze houden van de verantwoordelijkheid en de macht en zo acteren. Maar er zijn ook gewoon mensen die dat helemaal niet kunnen, en dat kun je van te voren niet weten. MAAR, als je even doorbijt, en dan gaat ze naar school en steeds groter en voor rede vatbaar, dat je er een gesprek mee kan hebben in plaats van honderd keer hetzelfde zeggen en het word steeds leuker. Mijn kinderen zijn nu pubers van 16 en 14. Eens komt de dag dat je het heel gezellig kunt hebben maar dat het ook wel fijn is dat je gewoon weer jezelf kan zijn met je eigen leven, en zij willen alleen maar met rust gelaten worden. En doen bijna alles zelf. Echt, die dag komt. Ik denk en zie dat ouders die eigenlijk gewoon een hekel hebben aan met kleine kinderen omgaan helaas, minder moeite hebben met pubers. Van die moeders die helemaal dol zijn op peutertjes en alles zo goed doen kunnen er weer niet tegen als ze zich aan hun bemoeierigheid gaan onttrekken en gaan helemaal hysterisch worden bij het minste geringste als ze puber zijn. Denk daar maar aan, want het is zo. Probeer nu je rust te nemen waar het kan, en bijt je er doorheen, het wordt STEEDS BETER. Het ergste heb je al gehad.

reactie Anna, Op 01-10-2010 01:11
Sorry hoor maar dit vind ik echt niet kunnen dat je dit zegt.. wat voor jou goed voelt hoeft voor een ander nog niet goed te voelen, je moet je eens proberen te verplaatsen in een ander. en in andere levende wezens die gevoel en emoties hebben net als wij: die arme dieren in de dierentuin bedoel ik dan. als er veel ouders met hun kinderen naar zo'n martelplek gaan dan hoop ik maar dat steeds meer mensen geen kinderen nemen, dat is trouwens ook beter voor het milieu en natuurlijk voor de mensheid zelf.

reactie Hinata, Op 07-10-2010 12:53
[b][/b] DUH DAAROM WIL IK GEEN KIND. IK ZWEER KINDEREN VERPEST ALLEEEEEESSSS. 1. Je kan geen dingen meer doen zoals je wilt 2. als je een irittante kind hebt of kind met problemen ben je helemaal de lul 100% aandacht aan die kind..,geen tijd voor je zelf 3.je word boos..,grote kans dat je man je gaat verlaten naar iemand die wel verzorgd en niet steeds tegen hem schreeuwt gaat zoeken 4. een te ruime kut. Neuken gaat niet meer zoals vroeger man zoekt een andere vrouw 5. Je bent niet getrouwd,hebt een vriend..,krijg een kind,vriendje weg..,helemaal alleen. ik weeet dat we ons moeten voorplanten etc etc. maaar kinderen..,neeh,..neeh. begin ermaar aan als je het 10000% zeker weet. en nu je het hebt en spijt hebt..,suc6[i][/i]

reactie miranda, Op 24-11-2010 22:29
kinderen waarvan de moeder niet houdt krijgen later allemaal psychische problemen. t is het ergste wat een mens kan overkomen, vind ik, geen liefde van een moeder. want... als je moeder niet eens van je houdt wie dan wel??? psychische hulp is nodig en eerlijkheid helemaal. want als iemand echt neit van een kind houdt maak dan een einde aan de situatie en laat en adopteren. krijgt het kind de benodigde liefde en aandacht die gewoon van levensbelang is. godzijdank ken ik deze gevoelens niet en is mijn kind het aller- aller- aller- belangrijkste in mijn leven. hoe zijn verdere leven ook zal verlopen,ik zorg ervoor dat hij met een fijn gevoel kan terug kijken op een fijne jeugd waar hij zichzelf heeft mogen ontwikkelen en hij met zelfvertrouwen en zelfrespect in het leven kan staan.

reactie loekie71, Op 29-12-2010 15:24
hoi, ik kan je gevoel heel goed begrijpen. ik ben zelf bevallen op 2 oktober 2010 en zou willen dat ik er nooit aan begonnen was ik vind het echt een ellende en loop ook iedere dag met ideeën rond van als ik dit doe of dat dan ben ik er van af en schrik er zelf niet eens van. als ik de tijd kon terug draaien was ik lekker alleen met mijn man gebleven en hadden we op vele andere manieren van het leven kunnen genieten. want op dit moment geniet ik helemaal nergens meer van.

reactie Sheila, Op 12-01-2011 16:43
Hier ook "spijt" spijt dat ik mezelf ben verloren. Ik snak zo enorm naar mijn vrijheid. Ben me er van bewust dat mijn kinderen er niks aan kunnen doen. Maar mijn hemel wat geniet ik als ze bij oma zijn ja ik ben gezegend met een oma die de kinderen graag en vaak te logeren heeft. De jongste ruim is er minstens een nacht in de week, ook gaat hij 3 dagen naar het kdv....ben stapel op al mijn kinderen maar na een dagje met alles thuis heb ik gierende koppijn en voel ik me kl*te dat ik echt verlang naar "mijn oude dag"..... Heerlijk weer doen en laten wat en wanneer ik dat wil..............want dat dat is echt het meeste wat ik mis.....het lekker samen zijn met man zonder kinderen. Ben soms best bang dat ze het voelen en dat doet zeer...ik weet dat mijn moeder het ook niet echt geweldig vond om kinderen te hebben............en nu begrijp ik haar zo goed ...het trieste is alleen dat zij vrij jong is gestorven na een lang ziekbed....waardoor ze dus eigenlijk helemaal niet van "haar oude dag"heeft kunnnen genieten...god wat erg......ik heb weleens gedacht had wat meer genoten van je kinderen maar ik weet dat is best moeilijk....als je het gevoel heb dat ze je zoveel afgenomen hebben..... Nogmaals ik hou van mijn kinderen....maar nooit zou ik weer aan kinderen beginnen als ik dit had geweten!!! Mijn oudste is 15 mijn jongste ruim 1 het duurt nog eeuwen eer ik weer een leven voor mezelf heb........

reactie kindervrij, Op 15-01-2011 14:05
Ik ben kindervrij, en kan je gevoelens wel indenken. Maar probeer omdat je nu eenmaal een kind hebt, het kindje wel het beste te geven wat je kunt. Het kindje kan niks aan jouw gevoelens doen, en verdient wel liefde. Zoek hulp, en mocht je echt geen liefde kunnen opbrengen, zou ik het kindje laten adopteren. Het is zielig voor het kind om liefdeloos op te groeien!

reactie ontaarde moeder, Op 31-01-2011 23:52
wanneer had ik dit ook alweer gepost? :upset Zeer herkenbaar, maar ik wil het niet. Hij is er en ik wil hem het beste geven, want als ik dat niet doe, moet ik hem uit handen geven, roeien met de riemen die ik heb... En ja ik denk heel egoïstisch, was ik maar weer alleen, maar de gedachte zonder hem te leven kan ik me ook niet meer voorstellen...
Copyright © 2010 Geheimen van Nederland! De anonieme geheimensite! Geheimen van Nederland staat onder eindredactie van psycholoog-onderzoeker dr. Andreas Wismeijer.
Site built by B-nuts